Beni bu bir sene içinde, tamı tamına bir sene içinde en çok yıkan, yıkılmışken daha da yıkan, üstümde tepinenin kim olduğunu unutmayacağım.
Unutmamalıyım. Birkaç kez unutmayı denedim ve bunlar oldu. Bu sefer anlama ve hoş görme.
Hayatımın bir erkeğin korkusuyla, şiddetiyle, ızdırabıyla geçireceğim öyle mi? Hepsi bunun için miydi? Tüm umutlarım, tüm varsayımlarım, tüm hayallerim, buraya varmak (düşmek) için miydi?
Ben bunları hiç istemedim. Ben bunları hiç hak etmedim.
Ben artık gülümsemiyorum, neşeyi ve güveni unuttum.
Bomboş içim. Yine de acıyor. Boşluklarım acıyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder