Başıma gelenlere, zamanlamanın berbatlığına, olayların dizilişine hala şaşırıyorum. Bugün ilk kez savcılık tarafından aranıp, hakkımdaki hakaret davası için ifade vermeye çağrıldığıma... İnanamıyorum, zaten inanmam bir saat kadar sürdü. Bir tweet atmak, bir kadın dayanışması platformunun hashtag'ine destek vermekten. Davacı kişiden bahsetmek bile istemiyorum, ne ismini anmak, ne fotoğrafını görmek. O dönemde, o tweeti atarken zaten çok sarsılmıştım, zaten acıdan nefessiz kalmıştım, okuduğumda haberdeki kız hayatta mı diye içim içimi yemişti. Sonra arkasından bir sürü başka felaket oldu, unuttum bile o tweeti de, o kişiyi de. Kişi kalkıp hashtage tweet atan insanları savcılığa vermeye başlamış... Ben utançtan, adım bir kez daha hiçbir yerde geçmesin diye, tüm kadınlar yaşattığım acıyı unutsun diye giderdim, biterdim. O kişi beni savcılığa verdi. Hayatımda ilk kez ifade vermeye, adliyeye, savcının karşısına sanki bir suç işlemiş gibi çıkacağım. Gururum kırıldı, çok gücüme gitti, çok fena oldum.
Bir seneyi aşkındır hiçbir dış mekanda, iç mekanda bulunmadım, sadece sağlık sorunlarım için hastane ve doktorlar, bir de kedim için veteriner, hepsi bu. Anksiyetem hiç olmadığı kadar yüksek, virüs hiç olmadığı kadar bulaşıcı ve artmış durumda, stresimin, korkumun ve kaygımın ölçüsü yok. Bu halde, bu durumda yarın adliyeye ifade vermeye gideceğim. İntihar mektubunu yayınlayan, tecavüze uğramış bir genç kıza destek tweeti attığım için. Bir suçlu gibi, hata yapmışım gibi. 8 ay sonra ilk kez demin kolumu üritiker döküntüsü sardı, kızardı, çılgınca kaşındım. O an ''Stres tetikliyor, stresten uzak dur'' diyen doktorumu hatırladım, acı acı bile olsa gülümseyemedim. Ben stresten uzak duruyorum, o bana yapışıyor, bırakmıyor, sürprizlerle karşıma çıkıyor. Kendimi tüm yaz, tüm sonbahar bir parkta ve açık havada bile düşünüp göze alamadım ki ben, bir markette, bir eczanede, bir dost evinde bile bulunmayı göze alamadım ki ben. Düşüncesi bile köşemde iyice büzülmeme, içime kapanmama sebep oldu hep, hiç çıkamadım. Yarın adliyeye, ifade vermeye gideceğim. Nasıl, neden, ne olacak, başıma ne gelecek bilmiyorum. Hiçbir iyiliğin cezasız kalmadığını biliyorum. Hislerimi ifade ettiğim için kendimin ve ailemin daha fazla hasar almamasını diliyorum. Söz veriyorum, tamamen susacağım ve artık hiçbir düşüncemi dile getirmeyeceğim. Söz veriyorum, beni bitirdiniz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder