21 Mart 2011 Pazartesi

one fine day


atölyeye gidilir. soğuk hava. resim. çay. resmin yarım halden çıkıp bitmeye yaklaştığı anlar öyle huzur verici ki, bir an bile oturamazsın, başını çevirsen rahat edemezsin resim o haldeyken. biraz daha renk, biraz daha ışık. tuval ve insan arasındaki sessiz, saf iletişim, birbirlerinden beslenen. huzurun anlamını keşfettiğim dakikalar.

sonra sokağa çıkıp üşümek, dolmuşa binmek. yüzde hala bir gülümseme. ellerde boya lekeleri. ve yan koltukta, sürekli konuşan bebeği fark etmek. gittikçe yükselen bebek gürültüsü, ağzında gevelediği uyumsuz sesler. kaçan huzur. yükselen öfke. trafik arttıkça avaz avaz ağlayan bebek ve cinnet dakikaları. çocukları benim kadar sevmeyen insan tanımadım, bir kez daha illet oldum hepsine, teki üzerinden.

ama iyi biten gün iyidir, yarın gelse de kavuşsam tuvalime, kaldığım yerden konuşmaya devam etsem.

3 yorum:

  1. vayy kolaylamışın hacı eline sağlık çok iyi gidiyo vallaa olalaa hola hola...haydi eline kuvvet eylül go eylül go!!!

    YanıtlaSil
  2. eheyy aldım gazımı yarın bitirip kapatıp yeni bir resim yaparım ben bu motivasyonla! :) sağolasın yavrum.

    YanıtlaSil
  3. Çocukları sevmem, ağlıyorlarsa araç değiştiririm.

    YanıtlaSil