5 Nisan 2009 Pazar

insanlar yoruyor...

insanlar bazen,anlam veremediğim şekilde sert tepkiler veriyor, şaşırtıcı, ani, kırıcı. fakat biz çok iyi arkadaştık? diyorum, içimden ve dışımdan. tartışıyoruz, yoruyor, yoruluyorum.

insanlar bugünlerde biraz umutsuz ve sevgisiz kalmışlar. çift olmak için çaba gösterip, tek kalınca asabileşiyorlar. fakat ben yıllarca yalnız ama mutlu kaldım? diyorum, kendime ve onlara. yoruyor bu manasız çabaları, ben de yoruyorum çöpçatanlık danslarımla.

insanlar bazen öyle çok seviyor ki birini içlerinden, kocaman kalplerinden. bir deftere anlatabiliyorlar bu hallerini, sonuçlarından korkarak umut ederek. fakat diyorum, o kadar gerçek ki bu halin. yoruluyor bu hisler zamanla, umutsuz insanlar yoruyor.

insanlar yormuş sevdiğim insanları, ben yetişemeden kollarıma alamadan, ''fakat böyle üzmek kırmak zorunda değilsin, kendi yoluna gidebilirsin sessizce'' demek isterdim tanımadığım, geçmişte kalmış bir kıza. insanlar yoruluyor hak etmedikleri şekilde.

yorgunuz bugünlerde. ben,dostlarım,çevremdeki her kocaman yürek. sonrası çok güzel olacak bir dinlenme kozası içindeyiz. şimdi uyuyalım..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder